WK voetbalgeluk tussen wereldse doemscenario’s
Door Donald Esser.
Maandagochtend 8 juni. Mijn biologische wekker meldde zich keurig om zes uur. Ik heb geen wekker nodig. Gordijnen open, een montere en frisse blik naar buiten. Ik zie door de bomen aan de overkant een bijna on-Nederlandse bloedrode zonsopgang boven Abcoude. Zo’n beeld waarvan je denkt: wat is de wereld toch mooi, misschien valt het allemaal nog wel mee.
Slaapdronken sjok ik richting de badkamer, mijn standaard ochtendritueel, daarna naar beneden. Een boost van gezondheidsproducten neem ik tot me, om de dag mee te starten. Televisie aan tijdens het aankleden. Even langs de drie vaste ankerpunten van de nationale gemoedstoestand: NPO 1, RTL4 en SBS6. Je moet tenslotte weten hoe het na een nachtje slapen met de wereld gaat. Al verandert dat meestal niets aan hoe het met onze aardbol gaat. Soms kan je beter van niets op de hoogte zijn.
Om 06.50 uur werd die prille goede maandagochtendstemming vakkundig gesloopt.
RTL 4, verslaggever in beeld, serieuze blik. Onderwerp: het WK-voetbal 2026. Ik denk: nu komt het, een primeur, een scoop. Niet de opening, niet de sfeer, niet de 108 wedstrijden die op het programma staan. Nee, de insteek was een feestelijke cocktail van onveiligheidsgevoelens; de onvoorspelbare Trump, mogelijke aanslagen, drugskartels, extreme wateroverlast in Mexico, supporters die zich afvragen of ze Amerika wel in mogen na negatief actief te zijn geweest op de socials. En zo kwamen er nog wat rampscenario’s voorbij. Gepresenteerd op een nagenoeg lege maag, wat sowieso al een risico is.
Ter onderbouwing: een enquête. Door RTL4 zelf uitgevoerd. Altijd handig. De conclusie liet zich raden: mensen maken zich zorgen. Maar het ergste vind ik die gekunstelde en bewust gecreëerde bangmakerij. Over van alles en nog wat.
Maar goed, zoals wij in de journalistiek zeggen: goed nieuws is geen nieuws. Een plein vol zingende supporters haalt het nu eenmaal niet van een denkbeeldige tornado boven Guadalajara. Dat is op zich geen nieuws. Nederlanders maken zich al zorgen sinds de uitvinding van de regen.
En toch schuurt daar iets.
We staan aan de vooravond van een fááántastisch mondiaal voetbalfeest. Nederland mag zich meten met de wereldtop. En ons lieve voetbalbroertje Curaçao, dat ook een rol speelt, heeft een hoge gunfactor. Stadions die vollopen, pleinen die oranje kleuren, huiskamers die veranderen in tijdelijke tribunes. Miljoenen mensen die even niet bezig zijn met inflatie, oorlogen of de vraag of de energierekening alweer hoger uitvalt.
En wat doen wij? RTL4 begint met de vraag of het wel veilig is. Om het onveiligheidsgevoel aan te wakkeren. Gezellie…
Natuurlijk, de wereld is geen pretpark. Maar misschien is het juist daarom wel prettig dat er zoiets bestaat als een WK-voetbal. Ruim een maand passie en sportieve vreugde en verdriet. Weken waarin spelers een bal najagen en miljoenen mensen zich daar – als belangrijkste bijzaak van het leven – oprecht druk om maken. Niet omdat het moet, maar omdat het mag. Bevrijd van zorgen. Een doelpunt in de 93e minuut, dat een straat laat ontploffen van vreugde. Een onbekende held die ineens een naam wordt. Mensen die elkaar omhelzen zonder elkaar te kennen, simpelweg omdat de bal goed viel. Voor even is de wereld dan niet verrot, maar verrassend draaglijk.
Na de poulefase zien we wel weer verder. Dan komen de analyses, de teleurstellingen en ongetwijfeld weer nieuwe redenen om ons zorgen te maken. Maar voorlopig? Voorlopig gewoon genieten.
Want hoe cynisch de wereld soms ook oogt, de levensvreugde van voetbal laat zich nog altijd niet wegcijferen in een tendentieuze en negatief stemming makende RTL4-enquête.