Mijdrecht – Een eigen huis, een plek onder de zon. Voor veel mensen vanzelfsprekend, maar voor de dakloze Martin uit Mijdrecht verre van. Hij wil niet meer dan een woning, iets waar hij, naar eigen zeggen, recht op heeft. Maar hoe realistisch is dat? En hoe gaat gemeente De Ronde Venen om met dakloosheid?

Martin is inmiddels een bekende verschijning in Mijdrecht. Hij is vaak te vinden op een bankje in het parkje bij de Midrethstraat, met naast zich een fiets vol spullen. Rustig en beleefd groet hij voorbijgangers en velen groeten hem terug. De plek onder de zon lijkt hij gevonden te hebben, maar een eigen huis ontbreekt nog altijd.

Mededogen en overlast
Over Martin wordt de afgelopen tijd veel gesproken en geschreven. Rondom een flat waar hij tijdelijk verbleef en de nacht doorbracht, leidde zijn aanwezigheid tot wat onrust en tegelijkertijd wat bezorgdheid. Sommige bewoners boden hem eten en drinken aan, anderen reageerden minder vriendelijk. Zo werd zijn slaapplek overgoten met een onbekende vloeistof en werden er spijkers gestrooid. Ook verschenen er borden met teksten als ‘Verboden voor zwervers’. Hoewel sommigen het als overlast zien en anderen meer mededogen hebben voor de situatie is éen ding duidelijk: inwoners zien liever geen daklozen in de buitenruimte in onze gemeente.

Oplossing niet eenvoudig
Een oplossing is echter niet eenvoudig. Dakloos zijn, is op zichzelf niet strafbaar. Zolang er geen sprake is van overlast of openbare dronkenschap, kan er niet worden opgetreden. Dat lijkt ook logisch: buiten moeten slapen is geen overtreding, maar is meer een schrijnende situatie. In sommige gemeenten wordt er wel nog een boete gegeven, maar dat lost het probleem natuurlijk niet op. Veel dakloze mensen belanden juist door een gebrek aan inkomen op straat. Een ander probleem is, dat we in De Ronde Venen, net als veel andere gemeenten, kampen met een tekort aan woningen. In een overbelaste woningmarkt is het voor veel groepen moeilijk om aan een huis te komen. Een huis voor een dakloze is dus niet zomaar beschikbaar en hier spelen ook nog andere vraagstukken een rol. Zo moet de gemeente, in opdracht van het Rijk, opvangplekken realiseren voor asielzoekers. Aan die verplichting is nog niet voldaan. Het benadrukt hoe groot de druk op de beschikbare woonruimte is.

Vragen in de gemeenteraad
Eind april stelde de fractie Lokaal en Fair vragen aan wethouder Van Uden over dakloosheid en opvang in de gemeente. Hij gaf aan dat er binnen De Ronde Venen geen opvangvoorzieningen zijn voor daklozen. Volgens hem kunnen zij terecht in Utrecht. In het geval van Martin is geprobeerd hem richting hulpverlening in Utrecht te bewegen. Dat is tot nu toe niet gelukt en bovendien niet wat hij wil.

In gesprek met Martin
Om een beter beeld te krijgen hoe Martin tegen de situatie aankijkt, gingen wij met Martin in gesprek. Met iemand praten is vaak beter dan over iemand was ons uitgangspunt.  Hij gaf aan geen bezwaar te hebben tegen publicatie van zijn verhaal, inclusief vermelding van zijn naam. Martin vertelt, dat hij eerder als aannemer een eigen bedrijf had en op een camping in Mijdrecht woonde. Door rugklachten ging het bergafwaarts. Uiteindelijk moest hij de camping verlaten. “Als je geen vast adres meer hebt, verlies je in Nederland ineens allerlei rechten en krijg je geen uitkering”, zegt hij. “Zo ben ik uiteindelijk op straat terechtgekomen, zonder inkomen.”

Recht op een woning
Volgens Martin heeft hij inmiddels recht op een woning in Mijdrecht, aan de Dorpsstraat. “Dat is mij toegezegd en de rechter heeft dat bevestigd”, stelt hij. “Ik ben ook oorspronkelijk een Mijdrechter en de huur is al betaald. Ik wil daar zo snel mogelijk gaan wonen, samen met mijn drie kinderen.”

Na omzwervingen in onder meer Gouda en Utrecht is hij teruggekeerd naar Mijdrecht. Daar wacht hij nu naar eigen zeggen op de sleutel. “Ik blijf hier tot ik die krijg”, zegt hij. Volgens hem staat alles goed op papier en is het slechts een kwestie dat de gemeente het gaat regelen en de woningbouwvereniging hem de sleutel geeft. De gemeente en woningcorporatie hebben echter aangegeven geen verplichtingen tegenover Martin te hebben. Zijn claim op een woning wordt door hen niet bevestigd.

Hoe nu verder?
De vraag is hoe de situatie zich verder ontwikkelt. De gemeente probeert Martin richting Utrecht te begeleiden, maar dat ziet hij zelf niet zitten. Hij heeft de situatie als dakloze in Utrecht immers mogen ervaren en omschrijft dat als zeer onprettig. “Het is daar veel minder veilig. Je wordt bestolen en leeft er tussen de junks”, legt hij uit.  Bovendien geeft hij aan ook helemaal geen gebruik te willen maken van daklozenopvang, maar zit letterlijk te wachten op een eigen woning.

Ethos telling
Ondertussen groeit binnen de gemeente het besef dat dakloosheid beter in beeld moet worden gebracht. Het college liet de gemeenteraad weten, dat het huidige inzicht in dak- en thuisloosheid beperkt is. Daarom deed De Ronde Venen op 12 mei 2026 mee aan de zogeheten ETHOS-telling, een grootschalig onderzoek naar dakloosheid. Deze telling moet daar verandering in brengen.

Daklozen lijken dus ook in onze gemeente gewoon mee te gaan tellen. Maar alleen tellen is niet genoeg. Pas met beter inzicht kan beleid worden gemaakt dat mensen daadwerkelijk helpt. De resultaten worden echter pas eind dit jaar verwacht. Martin en zijn lotgenoten zijn hiermee op korte termijn nog niet direct geholpen.  Wel is duidelijk geworden dat niet de daklozen het probleem zijn, maar de dakloosheid.

Reactie gemeente
Geconfronteerd met bovenstaande reageert de gemeente via haar woordvoerder. “De gemeente ontkent, dat er toezeggingen zijn gedaan aan Martin met betrekking tot een woning aan de Dorpsstraat in Mijdrecht Toen Martin van camping Molenland vertrokken is, jaren geleden, hebben we als gemeente nooit meer iets van hem vernomen. Hij is een aantal weken geleden met de fiets naar Mijdrecht gekomen met het verhaal dat hij een sleutel tot een woning zou krijgen. Bij ons is er niks bekend. Martin stelt, dat een rechter zijn recht op deze woning heeft bevestigd. Dit klopt niet. Er is geen rechtelijke uitspraak. Er zijn gesprekken geweest met Martin dat hij naar Utrecht kan en daar hulp kan krijgen. Hij wil dit niet. Op korte termijn zijn er beperkte mogelijkheden. Er is geen huis beschikbaar en er is ook geen opvanglocatie.”

Martin is vaak te vinden op een bankje in het parkje bij de Midrethstraat, met naast zich een fiets vol spullen. Foto: Wilco de Vries.