Door Peter Pos.

Mijdrecht – In een tijd waarin alles groter, sneller en vooral mooier moet zijn, vraagt Peter Lusse zich hardop af waar het gewone eigenlijk gebleven is. In zijn nieuwe voorstelling ‘Hoe pooier hoe mooier’, afgelopen zaterdag te zien in het CultuurHuis Mijdrecht in het Oude Parochiehuis in Mijdreccht, neemt de acteur en cabaretier het publiek mee in een wereld van opsmuk, uiterlijk vertoon en maatschappelijke gekte, uiteraard met een flinke dosis humor en zelfspot.

Veelzijdig portfolio
Wie het portfolio van Lusse bekijkt, ziet een veelzijdig artiest. Hij stond op het toneel in diverse producties, speelde in musicals, werkte als stemacteur, was al in de jaren tachtig actief als cabaretier en verscheen in verschillende films. Zijn grote bekendheid bij het brede publiek dankt hij echter vooral aan televisie. Met zijn alter ego Eddie Veenstra uit de iconische sitcom ‘Vrienden voor het Leven’, begin jaren negentig razend populair, verwierf hij landelijke faam. Ruim dertig jaar later wordt hij nog altijd als ‘Eddie’ herkend en aangesproken.

In de jaren daarna gebeurde er veel. Lusse raakte wat uit beeld bij het grote publiek en kampte bovendien met gezondheidsproblemen. In 2023 keerde hij terug in het theater met het programma ‘Eddie voor het leven’, waarmee hij tot en met 2025 tourde. Doel van deze voorstelling was om een punt te zetten achter zijn beroemde alter ego. In 2026 volgde een nieuwe stap met ‘Hoe pooier hoe mooier’, waarin niet Eddie, maar de cabaretier Peter Lusse zelf centraal staat. Samen met pianiste Charlotte Hebels brengt hij een voorstelling die ook dankzij CultuurHuis Mijdrecht in ’t Oude Parochiehuis te zien was.

Lusse voelt zich zichtbaar thuis op het toneel. Hij is geen cabaretier die in hoog tempo grappen afvuurt, maar eerder een verbaasde observator die zich hardop afvraagt hoe ingewikkeld de wereld inmiddels geworden is. Juist daarin schuilt de charme van de voorstelling. Zijn verwondering over taalverloedering, maatschappelijke trends en menselijke ijdelheid levert herkenbare scènes op, waarin het publiek zichzelf regelmatig betrapt op instemmend gelach. Op een gegeven moment krijgt hij zelfs de zaal zover dat er uit volle borst wordt meegezongen over het – al dan niet ironisch – verhogen van belastingen.

De voorstelling balanceert prettig tussen conference, theatervertelling en muzikale intermezzo’s. Charlotte Hebels is daarbij veel meer dan alleen begeleider; haar spel zorgt voor lucht, timing en een speelse dynamiek tussen de twee. De liedjes geven de avond afwisseling en verzachten soms de scherpte van Lusse’ maatschappijkritische observaties, waardoor het geheel toegankelijk en lichtvoetig blijft.

Wat opvalt, is dat Lusse de tijd neemt. Hij vertrouwt op timing, stiltes en mimiek – een klassieke vorm van komisch theater die tegenwoordig minder vaak te zien is. Niet iedere grap landt even sterk, maar daar staat tegenover dat de voorstelling warm en persoonlijk aanvoelt. Lusse lijkt geen cabaretier die koste wat kost wil provoceren; hij kijkt liever samen met zijn publiek naar de absurditeiten van deze tijd.

De zanger Peter Lusse
Ook de zanger in Lusse komt duidelijk naar voren. De liedjes – met soms geestige, soms ontroerende teksten, gecomponeerd door Hebels – verrijken het programma en zorgen voor een mooie balans. ‘Hoe pooier hoe mooier’ is daarmee geen bijtende satire, maar eerder een humoristische spiegel van een samenleving waarin alles steeds flitsender moet. Lusse bewijst dat je ook zonder schreeuwen of cynisme een zaal moeiteloos twee uur kunt vermaken. Voor het publiek in Mijdrecht leverde dat een avond op vol herkenning, een vleugje nostalgie en vooral veel gelach.

Na afloop sprak ik Lusse nog kort. Hij noemde het een mooie avond en sprak zijn waardering uit voor zowel de locatie als het publiek. Over de samenwerking met pianiste Charlotte Hebels en producent Jeffrey Schenk was hij complimenteus en gaf hij aan dat het meer dan collega’s zijn. Toen ik hem complimenteerde met zijn zang, vertelde hij gepassioneerd over zijn liefde voor opera. Als bas-bariton is hij actief in het gezelschap Trio Particolare, waar opera, operette, cabaret en kleinkunst samenkomen in licht klassieke, eigenzinnige concerten met ruimte voor humor en anekdotes.

Het napraten was nog lang gezellig, met hier en daar zelfs een mop. Wat vooral blijft hangen, is het beeld van een enthousiaste en toegankelijke artiest. Wat mij betreft is Peter Lusse absoluut de moeite waard om live te gaan zien. Tot slot zou ik hem nog als kledingadvies willen meegeven dat het pak op de promotieposter wat mij betreft hem beter past.

Op de foto: Peter Lusse in ‘Hoe pooier hoe mooier’.  Foto: Hester Hielkema.