Uithoorn – Sommige sportprestaties laten zich niet vangen in tijden of klasseringen. Ze krijgen betekenis door wat eraan voorafgaat en door wat ermee mogelijk wordt gemaakt. De prestatie van John van der Maat, atleet van Atletiek Klub Uithoorn (AKU), behoort tot die categorie. Zondag 29 maart volbracht hij de Zestig van Texel: zestig kilometer hardlopen over het eiland, tegen een ongenadige wind. Niet voor zichzelf, maar voor Stichting Jarige Job. Het resultaat: meer dan 43.000 euro aan donaties, goed voor honderden verjaardagen van kinderen uit gezinnen waar daarvoor geen geld is.

De weg naar Texel begon meer dan drie jaar geleden, met een voornemen en een gevoel van urgentie. John wilde iets doen voor kinderen die hun verjaardag niet kunnen vieren. Dat voornemen werd concreet toen hij tweeënhalf jaar geleden aansloot bij AKU, waar trainer René Noorbergen hem onder zijn hoede nam. Niet alleen om hem fysiek klaar te stomen, maar vooral om structuur en vertrouwen aan te brengen. Geloven in het systeem zou het mantra worden.

Die les kwam niet vanzelf. John trainde fanatiek, soms té fanatiek. Eigenwijs, zoals hij zelf zegt. Marathons volgden, successen, maar ook momenten waarop hij tegen grenzen aanliep. Juist daar lag de groei. Bij zijn vierde marathon leerde hij gedoseerd lopen, het tweede deel sneller dan het eerste. Voor het eerst voelde hij zich een echte marathonloper. Dat bleek het kantelpunt: van prestatie naar proces.

Stop op de horizon
Na de marathondoelen kwam de volgende stip op de horizon: de Zestig van Texel. Een afstand die zelfs voor ervaren lopers respect afdwingt. Zestig kilometer is niet alleen een lichamelijke uitdaging, maar vooral een mentale. De twijfel kwam en ging. In de voorbereiding kreeg hij te maken met winterse omstandigheden, harde wind, regen, valpartijen in het donker en lange trainingen die tijd vroegen van werk en gezin. Toch bleef de steun onverminderd. “Het was eindig”, zei zijn omgeving. En het doel was groter dan hijzelf.

Ontknoping
Texel, Johns favoriete eiland, vormde het decor voor de ontknoping. Maar juist daar sloeg de onzekerheid toe. De avond voor de start gierde de wind over het strand. De nacht was onrustig. Zaterdagmorgen verscheen hij toch aan de start. Niet zonder angst, maar met een overtuiging die in maanden was opgebouwd: alles wat mogelijk was, was gedaan.

De tocht zelf was onverbiddelijk. Vooral de laatste twintig kilometer, met grotendeels tegenwind van windkracht vijf tot zes, vroegen het uiterste. Rekenen werd het houvast: tempo, marges, kilometers die gewonnen werden. Bij 42,9 kilometer stond trainer René langs het parcours met een simpele maar alleszeggende boodschap: John liep verder dan ooit. Elke meter daarna was persoonlijk nieuw terrein.

Wind bleek beuken
Langs de dijk richting Oudeschild bleef de wind beuken. Nog vijf kilometer. Nog drie. Regen. Vermoeide benen. En dan, vlak voor het einde, de bocht waar de wind meedraait. Het besef dat het zou lukken. Met pijn in de benen, maar rechtop, bereikte John de finish. Daar viel hij zijn trainer in de armen. Wat volgde was geen triomf in woorden, maar in betekenis. Dit was geen solo prestatie, maar het resultaat van vertrouwen, begeleiding en volharding.

De impact reikt verder dan Texel. Stichting Jarige Job zorgt ervoor dat kinderen in Nederland, voor wie een verjaardag geen vanzelfsprekendheid is, toch een feest kunnen beleven. Met een verjaardag box ter waarde van 35 euro bevat die alles wat nodig is, thuis en op school. Jaarlijks maakt de stichting zo meer dan 176.000 verjaardagen mogelijk.

Dankzij de inspanning van een loper en een team eromheen komen daar honderden bij. Elke kilometer werd zo een cadeau. Niet alleen voor de kinderen die straks slingers ophangen en taart uitdelen, maar ook voor iedereen die zag wat er mogelijk is als sport meer wordt dan sport alleen.

Met pijn in de benen, maar rechtop, bereikte John de finish. Daar viel hij zijn trainer René Noorbergen in de armen. Foto: aangeleverd.