Op naar een mooi 2026

Door Donald Esser

Het is januari. De gladheid is van de wegen verdwenen, de strooiwagens staan werkloos in hun depots en zelfs de verkeersinformatie klinkt opgelucht. Alsof Nederland even een diepe zucht slaakt na een week van glibberen en glijden. Een goed moment om vooruit te kijken. Want eerlijk: hoe vaak beginnen we een nieuw jaar met goede voornemens die al in februari sneuvelen? Dit keer niet. Dit keer doen we het anders. Ja, dat zeggen we elk jaar, maar hé… hoop doet leven. En soms ook lachen.

Misschien is dat de opdracht voor 2026: minder schreeuwen, meer humor. Minder gelijk willen hebben, meer samen lachen. Want eerlijk: wie heeft er ooit een discussie gewonnen op sociale media? Precies. Niemand. Toch beloven we plechtig: dit jaar gaan we niet meer reageren op Facebook met ‘Typisch weer zo’n linkse hobby’ of ‘Jij snapt er echt niks van.’ Nee, dit jaar wordt het anders.

En wat te denken van die voornemens? Minder alcohol, meer water. Minder Netflix, meer boeken. Minder snacken, meer sporten. Allemaal prachtig, tot je op Blue Monday beseft dat water geen smaak heeft, boeken geen afstandsbediening hebben en sporten vooral pijn doet. Maar we houden vol. Tenminste tot carnaval. Daarna schuiven we alles door tot na de zomer. En voor je het weet, is het weer januari.

Sportdoelen? Natuurlijk! We gaan allemaal een marathon lopen. Niet letterlijk, maar figuurlijk: van de bank naar de koelkast en terug, zonder tussenstop bij de chipslade. We doen mee aan Dry January, maar vergeten dat koffie ook vocht is. We beloven onszelf elke dag 10.000 stappen, maar tellen ook de stappen naar de printer mee. En wie echt ambitieus is, doet mee aan de nieuwste hype: planking tijdens Teams-meetings. Want niets zegt ‘fit en gefocust’ als een collega die horizontaal onder zijn bureau ligt.

Laten we eerlijk zijn: we zijn een land van plannenmakers. We vergaderen ons suf over duurzaamheid, inclusiviteit en de toekomst van de aarde, maar vergeten dat de mooiste momenten vaak gratis zijn. Een kop koffie met een vriend. Een onverwachte glimlach van een buurman. Een gesprek zonder agenda. Hoeveel van die momenten gunnen we onszelf nog? Te weinig. We hebben meer vergaderingen dan vitamine D. En meer Teams-meetings dan echte teams.

Dus laten we 2026 niet beginnen met chagrijn. Geen azijn, geen gal, geen digitale scheldkanonnades. Laten we beginnen met iets radicaals: vriendelijkheid. Niet omdat het moet, maar omdat het werkt. Een compliment kost niets. Een luisterend oor nog minder. En wie weet, misschien wordt het besmettelijk. Misschien ontdekken we dat een samenleving niet draait op wetten en regels, maar op mensen die iets voor elkaar over hebben. En op mensen die niet bumperkleven. Of hun auto parkeren alsof ze een kunstinstallatie maken.

Ja, de gladheid is weg. De weg is vrij. Laten we hem samen bewandelen. Zonder haast, zonder elkaar van de sokken rijden. Op naar een jaar waarin we niet alleen denken, maar ook doen. Al is het maar één ding: lachen om onze eigen goede voornemens. Want uiteindelijk is dat de enige strategie die altijd wint.

En als we dan toch bezig zijn met goede voornemens: vergeet niet dat gezondheid alles laat verbleken. Want wat heb je aan een volle agenda, een dikke auto of een briljante discussie op Facebook, als je longen klinken als een accordeon en je hart tikt alsof het op TikTok zit? Dus: drink dat glas water, maak die wandeling en – nogmaals – lach vooral veel. Want lachen is gratis cardio. Op naar een gezond, vrolijk en vooral lévend 2026!