Amstelland – Na het verlies van een partner sta je er plotseling alleen voor, terwijl de wereld om je heen doordraait. Annet Heuer en Peter Maaten herkennen dat gevoel als geen ander. De twee lotgenoten merkten dat er in de regio een plek ontbreekt waar weduwen en weduwnaars elkaar kunnen vinden. Met hun nieuwe initiatief ‘De Bruggenoten’ slaan zij een brug voor lotgenoten die, net als zij, midden in het leven staan. Peter als Annet weten als geen ander hoe het is om de draad weer op te moeten pakken na het verlies van een geliefde. Peter was al ruim dertig jaar samen met zijn vrouw, bij wie in 2014 kanker werd vastgesteld. Hij zorgde voor haar, terwijl zijn werk en het gezinsleven gewoon doorgingen. Twee jaar geleden overleed de vrouw van Peter, nu staat hij er alleen voor met twee puberende kinderen. De man van Annet overleed in 2021 onverwacht aan een bloeding. Haar dochters van destijds zestien jaar hebben het noodnummer voor hun vader gebeld. Binnen een kwartier veranderde het hele leven van het gezin compleet. “De tijd die volgde zat vol met verdriet, maar daarnaast ook verwarring. “Ik was niet alleen mijn partner verloren, maar raakte ook mijzelf even kwijt,” omschrijft Annet.

Onbegrip

In die zoektocht naar een nieuwe balans stuiten beiden op veel onbegrip uit de omgeving. “Ik ben de helft van mijn vrienden kwijtgeraakt omdat ze er niet mee konden omgaan. Mensen zijn bang dat je de sfeer verpest”, vertelt Annet. Ook merkt ze dat niet iedereen begrip heeft voor de onvoorspelbaarheid van rouw. “Soms had ik op het allerlaatste moment geen energie en zegde ik een afspraak af. Maar de volgende keer word je dan dus niet uitgenodigd.” Peter herkent dat gevoel van sociale uitsluiting: “Ineens wordt er anders naar je gekeken. Mensen in je directe omgeving waar je altijd goed mee omging, zien je als ‘onveilig’, alsof je ieder moment in emoties kunt uitbarsten, of zeggen dat je veranderd bent.” Hij merkte dat toen hij vlak na het overlijden van zijn vrouw voor het eerst weer op een feestje kwam. “Ik zag iedereen kijken. Ik voelde onbewust dat mensen dachten: Oh, daar heb je hem, wat moeten we doen?” Volgens Peter is het vooral belangrijk om iemand die in rouw is niet opeens anders te behandelen. “Ik wil niet zielig gevonden worden. Maar het is fijn als iemand empathie toont.” Annet merkt dat mensen vaak niet weten wat ze moeten zeggen: “Het is een woud aan clichés. Vaak goed bedoeld, maar je zit er niet altijd op te wachten.”

Herkenning

In de hulpverlening ervoer Annet een barrière. Ze werd gekoppeld aan mensen in een totaal andere levensfase, waardoor de echte herkenning uitbleef. Ook Peter had behoefte aan praten met lotgenoten van zijn eigen leeftijd. “Mijn kinderen snappen mij”, zegt Peter, “maar zij rouwen op een andere manier. Ze hebben niets aan – wat ik noem – mijn ‘volwassen shit’, en hebben hun eigen hoofd al vol.” Wat ze misten was contact met iemand die hetzelfde meemaakt en die nog midden in het leven staat: met opgroeiende kinderen, werk, financiële lasten. Die herkenning vinden ze uiteindelijk bij elkaar. Peter en Annet ontmoeten elkaar via gemeenschappelijke vrienden. “Vanaf het moment dat we met elkaar in gesprek gingen begrepen we elkaar. We hebben geen uitleg nodig, maar aan een half woord genoeg.” Ze merkten hoe fijn het is om met een gelijkgestemde te praten die in dezelfde levensfase zit. Over verdriet, maar ook over praktische zaken. Het zorgde bij beiden voor een inzicht. Annet: “Ik kan mij simpelweg niet voorstellen dat Peter en ik de enigen zijn die hiermee worstelen. Er zijn meer mensen die dezelfde herkenning zoeken.” Daarom besloten ze niet te wachten op een initiatief, maar er zelf een te starten.

Nabijheid

Hoewel er online diverse platformen te vinden zijn, zijn deze vaak commercieel, anoniem of bieden contactmogelijkheden die online of niet in de buurt zijn. Voor Peter en Annet is fysieke nabijheid essentieel. “Als je rouwt, is de reis naar de andere kant van het land al snel te veel”, legt Annet uit. Daarom richten ze zich bewust op de eigen regio: Aalsmeer, Amstelveen en Ouderkerk. Zo ontstond initiatief De Bruggenoten, een naam die verwijst naar de brug tussen de oude en nieuwe versie van jezelf, maar ook een verwijzing naar lotgenoten die samen komen. Het initiatief richt zich op weduwen en weduwnaars van tussen de 40 en 65 jaar die nog werken en kinderen hebben. Annet benadrukt dat het geen zware praatgroep wordt in een kil buurthuis. “Het wordt laagdrempelig en toegankelijk.” Peter vult aan: “Denk aan een borrel in een café, of samen een wandeling maken.” 

Ontmoeten

De initiatiefnemers willen de mogelijkheid bieden dat mensen elkaar ontmoeten. “Misschien ontstaan daar nieuwe vriendschappen uit, of besluiten mensen met een kleiner clubje af te spreken. Alles kan organisch en informeel. We willen vooral voorkomen dat mensen in een isolement raken of vluchten in ongezonde gewoontes”, zegt Peter. Wie behoefte heeft aan een luisterend oor of gewoon een gezellige middag met mensen die je écht begrijpen, is welkom. “Het gaat om herkenning, en dat je elkaar even kunt bellen. Een vangnet”, besluiten Annet en Peter.

Informatie

Aanmelden of meer informatie? Weduwen en weduwnaars tussen de 40 en 65 jaar uit de regio Aalsmeer, Amstelveen en Ouderkerk kunnen contact opnemen via: debruggenoten@gmail.com. De bedoeling is begin juni een eerste bijeenkomst te houden, centraal ergens in Amstelveen.

———

Foto: De initiatiefnemers van ‘De Bruggenoten’: Peter Maaten en Annet Heuer (foto aangeleverd).