Kudelstaart – Er vliegt een vogeltje mijn schilderskasje in; onbevangen en piepjong. Het knalt tegen een ruit en stort neer tussen twee oude ‘poelgezichten’ van mijn hand, dood… Ik geef het een mooi poelmansgraf.

Ik schilder zwart

Terwijl ik op een prachtige plek woon met een uitzicht van water, licht, schoonheid, liefde en natuur die de Westeinderplassen mij geven, hangt er een donkere waas over de wereld. Ook over het prachtige plassengebied? Het natuurgebied waar steeds meer mensen hun energie en vrolijkheid uit halen; het ‘even niets’ gebied…

Op de prachtige eilanden; waar mensen hun paradijsjes tussen het groen hebben gevonden; waar kinderen en kleinkinderen van glijbanen zo het schone water inplonzen; waar de eigenaren een oogje in het zeil houden op calamiteiten. Hier mag en kan geen zwarte waas overheen komen. We leven nu en kunnen niet meer terug naar de jaren zestig van de vorige eeuw. In de jaren zestig-zeventig was er ook een prachtig leven op de Poel. Met bootjes naar het watersporteiland, waar wij als kinderen renden over het grasveld en doken van de starttoren in de Poel, terwijl onze moeders topless op het terras aan een sherry zaten. Het zijn de tijden van weleer die we mogen koesteren. Maar we leven in het nu. De meeste eilanden zien er echt stuk voor stuk blijmakend uit. Oké, uitzonderingen bevestigen de regel?

Met lichte grijstinten

Op de Westeinderplassen is lichte paniek onder eilandbezitters ontstaan. Er is een pilot in het gebied losgelaten om te kijken wat de reacties zullen zijn. Deze pilot heeft slapeloze nachten bezorgd onder de mensen van de prachtige eilanden. In ons dorp wordt gelukkig in eerste instantie het gesprek aangegaan.bob-column 100.jpg 

Met wat kleur

De soep wordt niet zo heet gegeten als hij wordt opgediend. Verbinding, actie en overleg onder eilandbezitters stemt mij positief. Verbinding is een krachtig toverwoord. Ik begrijp dat er wat onderhoud nodig is in het gebied, waar vandalisme en verloedering de overhand dreigen te krijgen. We hebben handhaving en politie varen, dus dat kan met samenwerking tussen burger en bestuur effectief opgelost worden. 

Vrolijk blijmakend oplichtende kleuren

Penselen maken plaats voor de boot. Eén stap in de boot zorgt voor een leeg hoofd, kleur en pracht. Het golvende water met kleine sneeuwwitte schuimkoppen. Koeten die op het futennest hun veilige nieuwe onderkomen hebben gebouwd. De huiseend die het nest in de knotwilg heeft verlaten en nu met haar zes pulletjes rond de boot zwemt. Het, in het zonlicht, hel-blauw langsflitsende ijsvogelpaartje. Grote spetterende golven op de Grote Poel. Ik geniet van het prachtige uitzicht.

Hollandse luchten van knalblauw en wit. Eilanden vol van groen en bloei met uitdagende glijbanen en verscholen uitkijkbankjes. Er is zelfs een uitkijktoren die uittorent boven de toppen van de bomen. Alles wat de natuur kan geven is op deze bijna langste dag van het jaar op zijn hoogtepunt van kracht!

Een enkel tuinhuisje of hutje verscholen achter rietzuddes of struiken maken het plaatje compleet. Het past bij de ontwikkelingen van de laatste vijftig jaar. Ik denk dat deze tijdgeest prima is. Aalsmeer mag heel blij zijn met het watersportgebied. En we mogen ook heel gelukkig zijn dat er tussen de recreatie-eilanden ook heel veel schitterende natuur wordt herschapen door Stichting de Bovenlanden. De groene as door het gebied is natuurlijk prachtig maar had jaren terug door de vooruitgang van nu nooit gerealiseerd kunnen worden…

Het zou prachtig zijn als gemeente, instanties, eilandbewoners, creatievelingen, ouderen, jongeren en andere kleurrijke mensen, die het gebied goed kennen, de handen in elkaar slaan en zo met z’n allen een mooie toekomst voor Aalsmeer recreatie, watersport en uniek natuurgebied beklinken.

Als iedereen iedereen in zijn waarde laat, zou er nooit meer oorlog zijn…Ik voel mijn tweede Vijftig-Verhalenboekje aankomen en denk vast na over column nummer 101! Vier het leven….

BOB