Door Peter Pos.

Mijdrecht – Cultuurhuis Mijdrecht is een bewonersinitiatief dat culturele activiteiten dicht bij huis mogelijk maakt. Dankzij deze inzet zijn cabaret- en muziekvoorstellingen op loop- en fietsafstand te bezoeken. Geen lange reizen, maar gewoon twee uurtjes cultuur om de hoek.

In de bevoorrechte positie om hierover recensies te mogen schrijven, krijg ik regelmatig een stukje cultuur in eigen dorp voorgeschoteld. De eerste voorstelling die ik in 2026 op zaterdagavond 17 januari bij Cultuurhuis Mijdrecht mocht bezoeken, was Saskia zingt Sonneveld. Een bijzondere avond waarin Saskia Egberts, samen met pianist Bouwe Bruins, het publiek meenam op een nostalgische reis langs het leven en werk van Wim Sonneveld.

Muziek uit mijn jeugd
Gezien mijn leeftijd sluit deze voorstelling misschien meer aan bij de generatie van mijn ouders, maar Sonneveld was mij niet onbekend. In mijn jeugd, waarin ik vooral soulmuziek draaide, haalde ik stiekem ook platen uit de kast van mijn vader. Zo luisterde ik op mijn kamer naar De 20 mooiste liedjes van Wim Sonneveld, een langspeelplaat die ik heimelijk grijs draaide. De melancholie van zijn muziek raakte mij. Jaren later klonk Het Dorp tijdens de uitvaart van mijn vader, een moment dat dit repertoire voorgoed een extra lading gaf.

Terug in de tijd
Tijdens de voorstelling van Saskia Egberts werd ik dan ook geregeld teruggeworpen in de tijd. Ik zag mijn moeder weer voor me, aardappels schillend en uit volle borst ‘Poen! Poen! Poen!’ meezingend. Toch bleef de avond niet steken in persoonlijke herinneringen alleen; bovenal was het een sterke, goed opgebouwde muzikale vertelling.

Vanaf de eerste noten wist Saskia het publiek mee te nemen op een muzikale reis door het leven van een van de meest geliefde artiesten van de jaren vijftig en zestig. Pianist Bouwe Bruins begeleidde haar als een hechte twee-eenheid. Met zichtbaar gemak bracht hij ook een virtuoze pianosolo ten gehore, die door het publiek hoorbaar werd gewaardeerd.

Meezingen en meedeinen
In chronologische volgorde belichtte Saskia belangrijke momenten uit Sonnevelds leven, waarbij een groot deel van zijn repertoire voorbijkwam. Gezien de samenstelling van het publiek was dit een schot in de roos: menigeen deinde mee bij het horen van iconische klassiekers. Het publiek werd door Saskia uitgenodigd om mee te zingen, een uitnodiging die enthousiast werd aangenomen.

Naast bekende nummers klonken ook minder bekende liedjes, die minstens zo indrukwekkend bleken. Na de pauze volgde een luchtig intermezzo in de vorm van een muziekquizje, te vergelijken met het populaire muziekspel Hitster, maar dan in een duidelijke 65+-variant. Het publiek werd uitgedaagd om liedjes uit vervlogen tijden te herkennen, gespeeld door pianist Bouwe Bruins. Vaak waren enkele aangeslagen toetsen al genoeg om het juiste nummer vanuit de zaal te laten inzetten.

Een bewogen leven
Tussen de liedjes door vertelde Saskia het levensverhaal van Wim Sonneveld. Zij schetste hem als een bijzonder mens, die voor zijn tijd vooruitstrevend was. Met fijnzinnigheid en respect kwamen ook onderwerpen aan bod die destijds nauwelijks bespreekbaar waren. Zo benoemde zij dat Sonneveld in zijn liedjes vaak de liefde voor vrouwen bezong, met titels als Margootje, Cartootje en Carolientje, terwijl hij zelf mannenliefde kende. Saskia suggereerde daarbij dat er tijdens het zingen wellicht andere gedachten meespeelden dan de tekst deed vermoeden.

Ook zijn levenspartners Huub Janssen en Friso Wiegersma, de tekstschrijver van Het Dorp, kwamen aan bod, evenals vrienden en collega’s als Annie M.G. Schmidt, Joop Doderer, Conny Stuart, Corrie van Gorp en Willem Nijholt. Uit de serie Ja zuster, nee zuster, waarin Sonneveld een gastrol had, werden enkele liedjes gezongen.

Meer dan nostalgie
Het resultaat was een voorstelling vol nostalgie, prachtige muziek, boeiende teksten en aansprekende anekdotes, gebracht in een frisse en bevlogen uitvoering. Zoals Herman van Veen, medeverantwoordelijkvoor de regie, het treffend verwoordde: ‘Je hoeft niet te weten wie hij was, om het mooi te vinden.’

Toen ik na afloop naar huis liep, betrapte ik mij erop dat ik neuriënd en half zingend, heel toepasselijk door het dorpsbeeld, Het dorp vertolkte. Eén tekstfragment bleef hangen:

“Dat dorp van toen, het is voorbij.
Dit is al wat er bleef voor mij.
Een ansicht en herinneringen…”

Ik realiseerde me dat dit, naarmate de jaren verstrijken, een waarheid als een koe is. Maar deze voorstelling was meer dan alleen die ansichtkaart. Het was een mooie avond in het Parochiehuis, die mij en met mij velen even terugwierp in de tijd.

Op de foto: Saskia zingt Sonneveld. Foto: aangeleverd.